جوادرضويان

 

طلب عشق

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد طلب عشق ز هر بی سر پائی نکنیم

هانیه توسلی

 

بیوگرافی:

متولد 17 خرداد 1358 - همدان
مدرک تحصیلی: فارغ التحصيل نمايش نامه نويسي
اولین بار با بازی در مجموعه تلویزیونی « غریبه » جلوی دوربین ظاهر شد و سپس با بازی در فیلم « شام آخر » (فریدون جیرانی، 1380) توانایی هایش را به رخ همگان کشید و یک سال بعد با بازی درخشانش در فیلم « شب های روشن » (فرزاد موتمن، 1381) کاندید سیمرغ بلورین جشنواره بیست و یکم فیلم فجر و برنده تندیس زرین هفتمین جشن خانه سینما (1382) شد.
هانیه توسلی غیر از بازیگری سمت های چون دستیاری کارگردانی فیلم « آخر بازی » (همایون اسعدیان، 1379) و انتخاب بازیگر فیلم « دیشب باباتو دیدم آیدا » (رسول صدرعاملی، 1383) را نیز عهده دار بوده است.

گل وبلبل

 

در گلستاني هنگام خزان،

 رهگذر بود يکي تازه جوان

صورتش زيبا، قامت موزون،

 چهره اش غم زده از سوز درون

ديدگان دوخته بر جنگل و کوه،

دلش افسرده ز فرط اندوه

چمن در دل آغاز نمود،

 اين چنين لب به سخن باز نمود

گفت:آن دلبر بي مهر و وفا

دوش دوش مي گفت به جمع رفقا

در فلان جشن به دامان چمن

هر که خواهد که برقصد با من

از برايم شده گر از دل تنگ

 کنم آماده گلي سرخ و قشنگ

چه کنم من؟ که در اين دشت و دمن،

 گل سرخي نبود، واي بر من

در همان جا بر سر شاخه بيد،

بلبلي حرف جوان را شنيد

ديد بيچاره گرفتار غم است،

 سخت افسرده ز رنج و الم است

گفت بايد دل او شاد کنم،

روحش از بند غم آزاد کنم

رفت تا باديه ها پيمايد،

گل سرخي به کف آرد، شايد!

جستجو کرد فراوان و چه سود،

که گل سرخ در آن فصل نبود

هيچ گل در همه گلزار نديد،

جز يک گلبن گلبرگ سفيد

گفت:اي مونس جان، يار قشنگ

گل سرخي خواهم ز تو، خون رنگ

هر چه بايد کنم تسليمت ، کنم تسليمت

بهترين نغمه کنم تقديمت

گفت:اي راحت دل اي بلبل

 آنچناني که تو مي خواهي گل

قيمتش سخت گران خواهد بود

راستش:قيمت جان خواهد بود!

بلبلک آمده بود آن همه راه،

بود از محنت عاشق آگاه

گفت:برخيز که جان خواهم داد

شرف عشق نشان خواهم داد

گفت گل:سينه به خارم بفشار

تا خلد بر دل پر خون تو خار

از دلت خون چو بر اين برگ چکيد

 گل سرخي شود اين برگ سپيد

سرخ مانند شقايق گردد

 لاله گون چون دل عاشق گردد

تا سحر نيز در اين شام دراز

نغمه اي ساز کن ازآن آواز

شب هوا خوش همه جا مهتاب است

اين چنين آب و هوا ناياب است

بلبلک سينه خود کرد سپر،

رفت سر مست در آغوش خطر

خار آن گل همه تيز و خون ريز،

 رفت اندر دل او خاري تيز

سينه را داد بر آن خار فشار،

خون دل کرد بر آن شاخه نثار

برگ گل سرخ شد از خون دلش،

مهر بود آري در آب و گلش

شد سحر، بلبل بي برگ و نوا،

 دگر از درد نمي کرد صدا

جان به لب، سينه به دل چاک زده،

 بال و پر بر خس و خاشاک زده

گل به کف، در گل و خون غلط زنان،

 

 

سوي ماءواي جوان گشت روان

عاشق زار ، در انديشه يار،

 بود تا صبح همان جا بيدار

بلبل افتاد به پايش جان داد،

 گل بدان سوخته حيران داد

هر که مي ديد گمانش گل بود،

 پا ره هاي جگر بلبل بود!

سوخت بسيار دلش از غم او،

ساعتي داشت به جان ماتم او

بوسه اش داد و نگاهي به وداع،

کرد و برداشت گل افتاده به راه

دلش آشفته بد از بيم و اميد،

 دخترک کرد ورانداز او را

قد و بالاي جوان را نگريست،

 

گفت:افسوس ، پزت عالي نيست

گر چه دم مي زني از مهر و وفا

جامه ات نيست ولي در خور ما

پشت پا بر دل آن غم زده زد،

خنده بر عاشق ماتم زده کرد

طعنه ها بود بر هر لبخندش،

کرد پرپر گل و دور افکندش

واي از عاشقي و بخت سياه

آه از دست پريرويان،  آه

 

کبوتر

آسمون بغضشو خالی میکنه
آدمو حالی به حالی میکنه
کوچه ها رنگ زمستون میگیرن
شیشه ها بخار و بارون میگیرن
آدما چتراشونو وا میکنن
گریه ی ابرو تماشا میکنن
نمی خوان مثل درختا تر بشن
از دل قطره ها با خبر بشن
نمی خوان بیهوا خیس آب بشن
زیر بارون بمونن خراب بشن

زیر بارون بمونن خراب بشن

اما تو چترتو بستی کبوتر
زیر بارونا نشستی کبوتر
رفتی و سنگا شکستن بالتو
اومدی هیچکی نپرسید حالتو

اومدی هیچکی نپرسید حالتو

بعضیا دشمنای خونی شدن
بعضیا غول بیابونی شدن
بعضیا میگن که بارون کدومه
بوی نم شرشر ناودون کدومه

دیدی آسمون خراب شد سر ما
غصه شد وصله بال و پر ما
حالا تو سایه نشینی مثل من

حالا تو سایه نشینی مثل من

خوابای ابری میبینی مثل من
چقدر اینجا میخوری خون جگر
کبوتردستاتو بنداز و بپر

کبوتردستاتو بنداز و بپر

امیر جعفری

 

جنیفرلوپز

بنده عشق

ظلمت شکافت . زهره را دیدیم و به ستیغ بر آمدیم

آذرخشی فرود آمد و ما را در نیایش دید .

لرزان ، گریستیم . خندان ، گریستیم .

رگبار فرو کوفت : از در همدلی بودیم .

سیاهی رفت ، سر به آبی آسمان سودیم . در خور آسمانها شدیم ....

سایه را به درّه رها کردیم ، لبخند را به فراخنای تهی فشاندیم .

سکوت ما بهم پیوست ، و ما ....... ما شدیم .

تنهایی ما تا دشت طلا  دامن کشید .

آفتاب از چهره ما ترسید .

دریافتیم و خنده زدیم ، نهفتیم و سوختیم .

هرچه بهم تر ، تنها تر

از ستیغ جدا شدیم ،

من به خاک آمدم و بنده شدم ، تو به بالا رفتی و خدا شدی

و عشق...

   کـــو چنان یاری کــه دانـد، قــــدر اهــل درد چیست     چیست عشق و کیست زن عشق و دردزن چیست

                                                از هیاهوی واژه ها خسته ام                

من سکوت را از اوراق سپید آموختم

آیا سکوت، روشن ترین واژه ها نیست ؟؟؟

همیشه در تنهایی مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ، آرام ترین واژه ها نیست ؟؟؟

تا چشم گشودم، از چشم زندگی افتادم

شبی ــ شاید امشب ــ زیر نور یک واژه خواهم نشست

و هم زمان در آخرین برگ خاطراتم خواهم نوشت

پایان

فراق

دوش از دست فراق تو شکایت کردم

پیش هر دشمن و هر دوست حکایت کردم

بس که اتش به دلم شعله زد از دست فراق

اشکم ز دیده فرو ریخت کتابت کردم

تا حدیث قد سرو تو شنیدم ز رقیب

آتشی در دلم افروخت قیامت کردم

سرو بستان به کجا و قد سرو تو کجا

عذر خواهم اگر اینگونه قیاست کردم

خوشبختی

آدمی اگر فقط بخواهد خوشبخت باشد به زودی موفق میگردد ولی او می خواهد خوشبخت تر از دیگران باشد و این مشگل است زیرا او دیگران را خوشبخت تر از انچه هستند تصور میکند.(مونتسکیو)  

 

خوشبختی هر روز یکبار در منزل را میزند ولی بد بختانه صاحب خانه در ان موقع در منزل همسایه است و صدای در را نمیشنود.(برناردشاو)

 

غنچه خوشبختی در جای تاریک و بی صدا و گودی پنهان است که بسیار نزدیک به ماست ولی ما کمتر از انجا می گذریم و ان دل خود ماست.(موریس متر لینگ)

 

خوشبختی یگانه چیزی است که می توانیم بی اینکه خود داشته باشیم دیگران را از ان بر خور دار کنیم.(کارمن سیلوا) 

 

بشر به خوشبختی خیلی زود عادت میکند و چون خیلی زود عادت میکند خیلی زود هم فراموش میکند که خوشبخت است.(اندره موروا) 

یکی از راههای خوشبختی این است که شخص نسبت به کوچکترین نعمتها شکر گذار باشد.(هرشل)

 

انسان برای خوشبختی خلق شده و خوشبختی از راه کار مفید حاصل میشود.(ساموعل اسمایلز)

 

خوشبختی و وسایل ان در سازش و هم اهنگی با دیگران به دست می اید.(علی وکیلی)

خوشبختی چیزی نیست که ان را حس کنیم فقط باید ان را به یاد بیاوریم.(اوسکارو ایلد)

دکتر وین دایر

چند جمله از عارف بزرگ دکتر وین دایر:

 دنيا مانند پژواك اعمال و خواستهاي ماست. اگر به جهان بگويي: ”سهم منو بده...“ دنيا مانند پژواكي كه از كوه برمي گردد، به تو خواهد گفت: ”سهم منو بده....“ و تو در كشمكش با دنيا دچار جنگ اعصاب مي شوي. اما اگر به دنيا بگويي: ”چه خدمتي برايتان انجام دهم؟...“ دنيا هم بتو خواهد گفت: ”چه خدمتي برايتان انجام دهم؟...“!!
 
به هر كاري كه دست زديد، نياز به خداوند و خدمت به مردم را در نظر داشته باشيد، زيرا اين شيوه ي زندگي معجزه آفرينان است

براي آغاز هر تحول در خود، ابتدا منبع توليد ترس و نفرت را در وجود خود شناسايي و ريشه كن كنيد

اگر مختاريد كه بين حق به جانب بودن و مهرباني يكي را انتخاب كنيد، مهرباني را انتخاب كنيد.

تنها راه تغيير عادتها، تكرار رفتارهاي تازه است

چو شمع

عکس

این هم یک عکس متحرک

بی تو

ای کاش من هم

 شنيدم که چون قوي زيبا بميرد 

                                                 فريبنده زاد و فريبا بميرد

 

               شب مرگ تنها نشيند به موجي

                                             رود گوشه اي دور و تنها بميرد

 

               در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

                                                که خود در ميان غزلها بميرد

 

               گروهي بر آنند کاين مرغ شيدا  

                                                   کجا عاشقي کرد آنجا بميرد

 

               شب مرگ از بيم آنجا شتابد   

                                              که از مرگ غافل شود تا بميرد

 

               من اين نکته گيرم که باور نکردم

                                               نديدم که قويي به صحرا بميرد

 

              چو روزي ز آغوش دريا برآمد  

                                               شبي هم در آغوش دريا بميرد

 

              تو درياي من بودي آغوش وا کن

                                           که مي خواهد اين قوي زيبا بميرد

 

لیلی و مجنون

ليلي و مجنون

      ديد مجنون ، را يکي  صحرا نورد

                                                 در ميان  ِباديه ، بنشسته  فرد

     کرده صفحه ريگ ، وانگشتان قلم

                                              ميزند با اشک خونين ، اين رقم

      گفت:اي مجنون  ِِ شيدا،چيست اين

                                               مينويسي نامه ، بهر کيست اين

     كِي ، به لوح ريگ ، باقي ماند نش

                                          تا كس ديگر ، پس از تو خواند نش

      گفت : مشق ِِ نام  ِ ليلي ،  مي کنم

                                              خاطر ِِ خود را ، تسلي مي کنم

       مي نويسم ، نامش اول ، وز قفا

                                                 مي نگارم نامهً  عشق و وفا

      نيست جز نامي از او در دست من

                                             زان بلندي ، يافت قدر پست من

       ناچشيده ، جرعه اي ،  از جام او

                                                 عشقبازي مي كنم ، با نام او
جامي

حمیدگودرزی

 

سری دیوی

شاهرخ خان

 

سلمان خان

داستان پند اموز

در زمان هاي قديم, پادشاهي تخته سنگي رادر وسط جاده قرار داد وبراي اينکه عکس العمل مردم را ببيند,   خودش را جايي مخفي کرد. بعضي از بازرگانان و نديمان ثروتمند پادشاه بي تفاوت از کنار تخته سنگ مي گذشتند.

 بسياري هم غرولند مي کردن که اين چه شهري است که نظم ندارد. حاکم اين شهر عجب مرد بي عرضه اي است و.... با وجود اين هيچ کس تخته سنگ را از وسط راه بر نمي داشت.

 نزديک غروب, يک روستايي که پشتش بارميوه و سبزيجات بود, نزديک سنگ شد. بارهايش را زمين گذاشت و با هر زحمتي بودتخته سنگ را از وسط جاده برداشت و ان را کناري قرار داد.

 ناگهان کيسه اي را ديد که وسط جاده وزير تخته سنگ قرار داده شده بود. کيسه  را باز کرد و داخل ان سکه هاي طلا و يک ياداشت پيدا کرد.

 پادشاه در ان يادداشت نوشته بود:(هر سد ومانعي مي تواند يک شانس براي تغيير زندگي انسان باشد )

جوهی چاولا

 

پرستو صالحی

اشلی

کامران و هومن

بریتنی

 

شکیرا

 

بهنوش بختیاری

ایینه شکسته

وقتی پرنده دلم خودرابه دیوارقفس سردرگمی وحیرت می کوبد دست های روشن وزلال واژه ها میزان عشقی می شود که آن رابه توهدیه می کنم دست هایم رادردستت می گذارم نبضم رابگیر تابدانی دلم شکسته است خودت گفتی که هرآینه شکسته رانورباران می کنی بیا ستاره ام آینه ام راخردکرده ام تا فرصت نورافشانی پیداکنی درنگ مکن طلوع کن که منتظرت هستم طلوع توطلوع من است عشق ازقلب من طلوع خواهدکرد طلوعی که غروب به استقبالش نمی آید وقتی به توبرسم عشق درآسمان بودن نمازظهرراقدقامت خواهدگفت وبه اوج خواهدرسید من باپای جان خواهم دوید تاستاره بودنم درآسمان توطلوع کند منتظرم باش روزی خواهم رسید .

حامد کمیلی