فراق

دوش از دست فراق تو شکایت کردم

پیش هر دشمن و هر دوست حکایت کردم

بس که اتش به دلم شعله زد از دست فراق

اشکم ز دیده فرو ریخت کتابت کردم

تا حدیث قد سرو تو شنیدم ز رقیب

آتشی در دلم افروخت قیامت کردم

سرو بستان به کجا و قد سرو تو کجا

عذر خواهم اگر اینگونه قیاست کردم